پیام از طریق واتس اپ
سن بعضی از اعضای بدن مان ممکن است ۱۰۰ سال باشد! -دانش لند
فروشگاه اینترنتی دانش لند | خرید کتاب کمک درسی | خرید بازی فکری | خرید کتاب کودک و نوجوان

دانش لند خرید اینترنتی کتاب کمک درسی بازی فکری محصولات آموزشی

مشاوره تحصیلی
94/99

سن بعضی از اعضای بدن مان ممکن است ۱۰۰ سال باشد!

خلاصه:

گاهی اوقات، سرعت پیری برخی از اعضای بدن، بیش از دیگر بخش های آن است؛ به طوری که اعضایی از بدن می توانند بیش از صاحب خود عمر کنند!

انواع بردگیم و بازی های رومیزی کتاب های تست آزمون سراسریتخفیف کتاب های گاج و کلاغ سپیدآموزش نرم افزارهای تخصصی و کاربردی منابع آزمون تیزهوشان و مدارس نمونهمنابع آزمون کاردانیانواع بازی های ساختنی و لگو انواع بازی های کارتی دی وی دی های آموزشی کمک درسی کتاب های داستان برای نوجوانان و کودکان کتاب تست کنکور هنر
اوضاع ناامید کننده ای بود، زن ترکیه ای ۱۹ ساله که مبتلا به بیماری کبدی بود، نیاز فوری به پیوند داشت. او در حالی که در لیست انتظار قرار داشت، دچار انسفالوپاتی کبدی شد. انسفالوپاتی کبدی، وضعیتی است که در آن تجمع سموم در گردش خون به علت نارسایی ارگان، شروع به آسیب رساندن به مغز می کند. کبد او کاملا در حال از کار افتادن بود و پزشکان برای احیاء او، عجله داشتند. همان طور که زمان می گذشت، تنها گزینه آن ها کبدی بود که بیمارستان های دیگر آن را قبول نکرده بودند. این کبد، در وضعیت بدی قرار داشت، نه تنها حاوی کیست ناشی از عفونتی انگلی بود بلکه صاحب قبلی آن زنی بود که در سن ۹۳ سالگی از دنیا رفته بود.
بر اساس استانداردهای پیوند، کبد موجود خصوصا برای دریافت کننده ای به این جوانی، پیر بود. اما در شرایطی که هیچ عضو دیگری در دسترس نبود و پزشکان چاره دیگری نداشتند، با همین کبد کار پیوند را شروع کردند. در نهایت شگفتی، این عمل که در سال ۲۰۰۸ در موسسه پیوند کبد دانشگاه اینونو در شهر مالاتیا در ترکیه انجام شد، موفقیت آمیز بود و گیرنده جوان زنده ماند و ۶ سال بعد دختر سالمی به دنیا آورد. در اولین جشن تولد دخترش، این زن ۲۶ ساله شد و صدمین سال تولد کبد خود را جشن گرفت. برخی از ما می دانیم داشتن کبدی به سن پدربزرگ و مادربزرگ چگونه است. اما به طرز چشمگیری برخی از اعضای بدن ما توانایی زندگی کردن فراتر از ما را دارند در حالی که برخی خیلی سریع تر پیر می شوند. نحوه پیر شدن اعضا و بافت های بدن نسبت به شمارش روزهای تولد، اطلاعات بسیار بیشتری در مورد سن واقعی بدن در اختیار ما قرار می دهد.

سن بعضی از اعضای بدن مان ممکن است ۱۰۰ سال باشد!
 
یکی از موضوعات جالب در زمینه پژوهش های طول عمر، این است که بنظر می رسد سن واقعی شما از چیزی که انتظار دارید، اهمیت کم تری دارد. در حقیقت، پژوهشگران بیشتر علاقمند به اختلاف میان سن تقویمی و سن بیولوژیکی هستند. سن بیولوژیکی مفهومی است که برای توصیف این که بدن ما با افزایش سن چگونه کنار می آید، استفاده می شود. این دو عدد ممکن است با هم مرتبط باشند اما همیشه با هم مطابقت ندارند. همه ما به خوبی می دانیم که یک عمر غذا خوردن ناسالم و کمبود خواب باعث پیری زودرس می شود.
پیری اغلب به عنوان فرایندی تدریجی تصور می شود که به صورت یک اتفاق کلی برای بدن رخ می دهد، اگرچه برای افراد مختلف سرعت های متفاوتی دارد اما در حالی که بررسی زوال در سطحی کلی سودمند است، انجام این کار امکان دارد به ما آگاهی کاملی ندهد. پژوهش ها نشان می دهد که ترکیب پیچیده عوامل ژنتیکی، سبک زندگی و عوامل محیطی که تعیین می کند بدن ما با چه سرعتی پیر شود، تاثیر برابری روی تمام اعضای بدن ما ندارد.
بنابراین، در حالی که ممکن است ظاهر فرد ۳۸ ساله ای را داشته باشیم، کلیه های ما ممکن است به شکل کلیه های یک فرد ۶۱ ساله چروکیده شده باشد. به همین صورت، ممکن است فردی ۸۰ ساله باشد اما قلب تپنده یک فرد ۴۰ ساله را داشته باشد.
مایکل اسنایدر، متخصص ژنتیک دانتشگاه استنفورد بدن را به یک ماشین تشبیه می کند. او می گوید:

با گذشت زمان، عملکرد کلی یک ماشین کاهش پیدا می کند اما برخی قطعات سریع تر از بخش های دیگر فرسوده می شوند. اگر موتور شروع به خراب شدن کرد، می توانید آن را تعمیر کنید؛ اگر بعدا بدن فرسوده شد، می توانید آن را درست کنید.

بنابراین در حالی که دانستن سن بیولوژیکی کلی ما مفید است، اگر بخواهیم زندگی سالم تر و طولانی تری داشته باشیم، باید به این واقعیت نیز توجه کنیم که روند پیری تمام قسمت های بدن ما یکسان نیست. اما تخمین دقیق سن بیولوژیکی هر یک از اعضای مختلف بدن مانند قلب یا ریه ها، محاسبه کننده هایی ارائه می دهند، ارزیابی دقیق آن در واقع به بررسی دقیق عملکرد یک عضو، ساختار بافت، آرایش سلولی و سلامت ژنتیکی نیاز دارد.

سن بعضی از اعضای بدن مان ممکن است ۱۰۰ سال باشد!
 
داده های پیوند سرنخ های جالی در مورد این که کدام اعضا افزایش سن را بهتر تحمل می کنند، فراهم می کند. پژوهشگران با مقایسه سن اهداکنندگان با عواملی مثل زمان زنده ماندن گیرنده پس از جراحی، دریافتند که به طور کلی میزان موفقیت پیوند در مورد اعضای پیر کم تر است. اگر بسته به نوع عضو تفاوت های معنی داری وجود داشت که نشان داد برخی قسمت های بدن، افزایش سن را بهتر تحمل می کنند.
درحالی که میزان موفقیت در مورد قلب و پانکراس پس از سن ۴۰ سالگی بدتر می شد، پژوهشگران نتوانستند هیچ اختلاف وابسته به سنی را در مورد ریه های پیوند شده پیدا کنند مگر زمانی که سن اهدا کنندگان به بالاتر از ۶۵ سال می رسید. قرنیه مقاوم ترین ضو بود و ظاهرا سن اهدا کننده تاثیر بسیار کمی داشت.
پژوهشگران دانشگاه لیورپول انگلستان می گویند:

پیچیدگی نسبی اعضا همراه با وابستگی آن ها به عروق خونی برای عملکرد، احتمالا عوامل کلیدی تعیین کننده در چگونگی کنار آمدن آن ها با پیری است.
منطقی است که فکر کنیم تغییرات وابسته به سن در بافت عروقی اعضای مختلف باید عامل مهم موثری در اختلال عملکرد وابسته به سن باشد.

 
منبع: BBC
مترجم: شروین محمدی‌مقدم
 

ارسال نظر

ارسال نظر

5/5 0 0 0